Με αφορμή την ημέρα ψυχικής υγείας, διάβασα ένα άρθρο για την ολοένα αυξανόμενη τάξη των νέων ανθρώπων να αυτοκτονούν.
Τα βρίσκουν όλα μάταια. Μήπως δεν είναι; Αν σκεφτεί κανείς τις απέραντες δυνατότητες της ανθρωπότητας αλλά και τι κάνουμε τελικά οι άνθρωποι με όσα δώρα έχουμε λάβει είναι κανείς να απελπίζεται.
Ωστόσο θα ήθελα να αναφερθώ πως υπάρχουν 4 λόγοι που οδηγούν την νεολαία στην κατάθλιψη.
1. Η σύγκριση. Βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από πρότυπα επιτυχημένων ανθρώπων, από μοντέλα που δείχνουν σαν να έχουν έρθει από άλλον πλανήτη. Η εύκολη πρόσβαση στα διάφορα κοινωνικά δίκτυα μας φέρνει πιο κοντά στις ζωές αυτών των ανθρώπων. Γιατί όχι και εμείς;… Είναι πολύ απλό γιατί ο κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του δώρα. Αν αξιοποιήσουμε τα δώρα μας για να βοηθήσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους θα αισθανθούμε αμέσως καλύτερα.
2. Πεντακόσια παιδιά βρίσκονται στο Παίδων λόγω εθισμού στην οθόνη από 3 εως 16 διάβαζα πρόσφατα. Αυτό το νέο κρύβει την αποστασιωποίηση των νέων από την ανθρώπινη επαφή. Ξεχάσαμε τα οικογενειακά τραπέζια, τις νεανικές συντροφιές, το παιχνίδι με την μπάλα. Τα παιδιά συζητάνε για τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και το πόσες ώρες μένουν μπροστά από μια οθόνη. Πώς να μην πάθουν τα παιδιά αυτά κατάθλιψη αργότερα όταν συνειδητοποιούν ότι ο πραγματικός κόσμος δεν είναι τελικά όπως ο ψεύτικος κόσμος στον οποίο μπορούν να πετύχουν την μία πίστα μετά την άλλη;
3. Η ψευδαίσθηση της επιτυχίας. Ακούς συχνά από γονείς, ψυχολόγους και εκπαιδευτικούς. <<Να μην στενοχωρηθεί το παιδί. Να του λέμε πάντα μπράβο.>> Ήμουν, είμαι και θα είμαι πάντα ενάντια σε αυτήν την τακτική. Το να μεγαλώνεις με την ψευδαίσθηση της τελειότητας μόνο προβλήματα μπορεί να φέρει. Γιατί πολύ απλά δεν είμαστε τέλειοι και η αποτυχία είναι κομμάτι της διαδικασίας της μάθησης. Μια πολύ πετυχημένη επιχειρηματίας όταν ρωτήθηκε που πιστεύει ότι οφείλεται η επιτυχία της είπε στο ότι οι γονείς της την ρωτούσαν πώς απέτυχες σήμερα στο σχολείο και τι έμαθες κάθε μέρα. Γιόρταζαν τα λάθη. Διότι τα λάθη είναι μαθήματα ζωής.
4. Η απομάκρυνση από την εκκλησία του Χριστού. Ακούω συχνά από μεγάλους να μιλούν άσχημα για τους ιερείς, για τα ανθρώπινα άσχημα που βλέπουν μέσα σε ναούς. Τους καταλαβαίνω. Καταλαβαίνω επίσης ότι η πραγματική έννοια της εκκλησίας που είναι ο λαός που έχει κληθεί είναι πολύ ξένη, μακρυά πια από τους ανθρώπους. Ωστόσο στην ουσία της η εκκλησία ήταν πάντα το όχημα αγάπης και αποδοχής. Αγαπάτε τον πλησίον ως εαυτόν και αγαπάτε ακόμα και τους εχθρούς σας. Πάνω σε αυτήν την φράση χτίστηκε η εκκλησία μας. Και είναι κρίμα να αφήνουμε τον οποιονδήποτε αδύναμο ψυχικά και πνευματικά να μας επιβάλει τις τοξίνες του και να μας απομακρύνει από την ουσία της που είναι η αγάπη. Μην μπορώντας να αγαπήσεις τον εαυτό σου, τον αυτοκτονείς. Τον σκοτώνεις. Οι νέοι πλέον δεν μπορούν να βρουν την παρηγοριά στην αγκαλιά της Παναγιάς, στην ήρεμη μορφή του Χριστού. Ζουν σε έναν κόσμο που βρίσκουν στήριξη σε ανθρώπους, σε ομάδες, σε ουσίες, σε οθόνες και όχι σε αρχές.
Εχω ζήσει στο εξωτερικό μόνη μου κι έχω πάθει κατάθλιψη. Πολύ άσχημη. Προσπάθησα τα πάντα. Ομως αν δεν είχα τον Θεό να με βγάλει από εκείνο το πηγάδι δεν ξέρω που θα ήμουν τώρα. Κοιτώντας πίσω τώρα μετά από 15 χρόνια πιστεύω ότι έπαθα κατάθλιψη λόγω του εγωισμού μου. Πίστευα ότι ήμουν πολύ καλός άνθρωπος για να με προδώσει κάποιος. Και μου φάνηκε τόσο απίστευτο οτι με είχαν προδώσει με εκείνον τον απαίσιο τρόπο. Αρρώσταινα κάθε φορά που σκεφτόμουν πόση αγάπη έδωσα και πόσα ψέμματα πήρα πίσω. Δεν ξέρω πώς θα είχε εξελιχθεί η κατάσταση αν ήμουν κοντά στην εκκλησία τότε γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν ήμουν. Χρειάστηκε να φτιάξω εκκλησία το μέσα μου. Να δω τις αρχές μου. Να βρω πώς μπορώ να αγαπήσω τον εαυτό μου και να λυτρωθώ όταν επέτρεψα στον εαυτό μου να με αγαπήσει. Αυτό έγινε όταν διαβάζοντας την Καινή Διαθήκη έπεσα πάνω στην επι του όρους ομιλία. Εκεί διάβασα για πρώτη φορά την φράση αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν. Απαρνήσαι τον εαυτό σου. Και τον αγαπάς. Απαρνήσαι τις εγωιστικές σου σκέψεις και αγαπάς το ωφέλιμο.
Και όταν αγαπάμε το ωφέλιμο θα καταλήξουμε σε σωστές επιλογές. Η θλίψη θα κρατά λίγο και η κατάθλιψη δεν θα έρθει ποτέ.
Εύχομαι ειλικρινά να αρχίσουμε να συνειδητοποιούμε ότι η κάθε μέρα είναι ένα απίστευτο δώρο που δεν έχουμε παρά να ανοίξουμε και να μάθουμε κάτι καινούργιο. Και ότι ό,τι και να περιλαμβάνει το δώρο είτε ευχάριστη, είτε δυσάρεστη εμπειρία, θα είναι περαστική.