Οι άνθρωποι ξεκινάμε με τις καλύτερες προθέσεις να κάνουμε πράγματα. Βάζουμε στόχους ή απλά επιθυμίες που τις θεωρούμε στόχους. Μόλις κάνουμε πράγματα που σχετίζονται με αυτά που σκεφτήκαμε, νιώθουμε περηφάνια που τα καταφέραμε. Αν κοιτάξουμε όμως πιο προσεκτικά θα δούμε ότι έχουμε χάσει το δάσος κοιτώντας το δέντρο. Για παράδειγμα. Εχω να διδάξω στα παιδιά μου για ένα μάθημα που θεωρώ υπέροχο όπως π.χ. το πώς να προσεγγίσει την ποίηση του William Blake. Το παιδιά είναι 10 χρονών. Τα βάζω να διαβάσει και να παίξουν το ποίημα “Never seek to tell thy love”. Τα παιδιά το κάνουν. Περνούν καλά. Και εγώ φεύγω ευχαριστημένη. Και τι έμαθαν όμως πραγματικά; Ποια είναι η ουσία;
Τελευταία αναρωτιέμαι αν μας έμαθε τίποτα ο εγκλεισμός τελικά. Είχαμε την ευκαιρία να μείνουμε στα σπίτια μας και να αφουγκραστούμε. Να δούμε τι κάναμε μέχρι τότε. Πού πηγαίνουμε. Ποιες πρακτικές υιοθετούμε. Να δούμε τελικά το δάσος. Ποιοι είναι οι πραγματικοί μας στόχοι; Πώς θέλουμε να καταλήξουμε; Κάθε τι που κάνουμε το κάνουμε για να το κάνουμε ή εξυπηρετεί ένα βήμα από ένα συγκεκριμένο σκοπό;
Όμορφο το ποίημα του Blake. (Είναι από τους αγαπημένους μου.) Αλλά είναι από τους δικούς μου αγαπημένους ποιητές και σε παιδιά που πλέον δεν μπορούν καν να επικοινωνήσουν το ένα με το άλλο κοιτώντας το ένα στο άλλο στα μάτια δεν νομίζω ότι θα έχει κανένα όφελος. Ποια είναι η ουσία να δείξω στα παιδιά που έχουν χάσει τα βασικά τα πιο προχωρημένα;…
Αυτό το ερώτημα με βασανίζει και ως εκπαιδευτικός και ως παρατηρήτρια οικογενειών. Βλέπω συχνά τους γονείς να κυνηγάνε εμπειρίες που πιστεύουν ότι θα είναι διασκεδαστικές και ωφέλιμες για τα παιδιά και αναρωτιέμαι τελικά τι είναι αυτό που τα ωφελεί πραγματικά. Σταματάνε ποτέ οι γονείς να καταλάβουν τι πραγματικά διδάσκουν στα παιδιά; Πώς θα μάθεις στο παιδί για ενσυναίσθηση όταν το μαθαίνεις να καταναλώνει και όχι να προσφέρει;
Πριν δύο εβδομάδες κατέβηκα σε μια κεντρική αγορά. Έψαχνα ένα παιδικό παιχνίδι για τα Χριστούγεννα σε γνωστό αγαπημένο μου μαγαζί. Ξαφνιάστηκα όταν είδα έναν άστεγο να κοιμάται στην πόρτα. Μπήκα μέσα, αλλά όσο και να κοιτούσα τα ράφια, δεν μπορούσε να μου φύγει η εικόνα του συνανθρώπου μου που κοιμόταν τυλιγμένος σε μία κουβέρτα, ενώ οι υπόλοιποι κάναμε τα ψώνια μας για τα Χριστούγεννα. Τα Χριστούγεννα… Δεν πήρα κανένα δώρο τελικά.
Πήρα την εικόνα του άστεγου ανθρώπου και από τότε σκέφτομαι πώς να τον βοηθήσω. Δεν ξέρω τί και αν θα τα καταφέρω. Αλλά ξέρω ότι ο υπερκαταναλωτισμός δεν οδηγεί πουθενά και τα πραγματικά Χριστούγεννα βρίσκονται στην αγάπη και την προσφορά. Η ουσία είναι απλή. Αγαπάτε αλλήλους.
Μεγάλωσα σε ένα σπίτι που δεν προφέραμε ποτέ δώρα ο ένας στον άλλον τα Χριστούγεννα. Δεν στολίζαμε χριστουγεννιάτικο δένδρο. Και τελικά έμαθα να εκτιμώ τους Χριστουγεννιάτικους ύμνους, τον ήχο των γέλιων στο γιορτινό τραπέζι και τα χαρούμενα πρόσωπα των δικών μου. Γιατί αυτή είναι η ουσία που θα μας μείνει. Και πραγματικά είμαι ευγνώμων στους γονείς μου που δεν σκέφτηκαν να ακολουθήσουν την πεπατημένη. Κράτησαν την ουσία. Και ελπίζω κάποια μέρα να μεταδώσω αυτήν την ουσία και να κάνω αυτό που πραγματικά θα ήθελα. Να πάρω εκείνον τον άστεγο να φάμε τα Χριστούγεννα μαζί.